عوامل تسهیلگر و توانمندساز مؤثر در ایجاد مزیت رقابتی مراکز آموزش کاربردی
دوره 8، شماره 2، تابستان 1405، صفحه 483-508
https://doi.org/10.22034/jmep.2026.529725.1526
وجیهه حسن پور، مریم ساریخانی خرمی، میثم شفیعی رودپشتی، ایمان پناه علی
چکیده هدف این پژوهش طراحی و اعتبارسنجی مدل مفهومی عوامل تسهیلگر و توانمندساز مؤثر در ایجاد مزیت رقابتی مراکز آموزش کاربردی است. این مطالعه از نظر ماهیت، کاربردی و از حیث روش، توصیفی-پیمایشی با رویکرد ترکیبی (کمی-کیفی) است که در دو مرحله انجام شده است. در مرحله نخست و در فاز کیفی، بهمنظور تدوین مدل مفهومی اولیه، از نظرات 15 نفر از خبرگان حوزه آموزش عالی و مدیریت استفاده شد و مجموعهای از متغیرهای اولیه شناسایی و در قالب چهار دسته (فرایندی، خدماتی، مخاطبمحور و پشتیبان) سازماندهی گردید. سپس در فاز کمی برای اعتبارسنجی مدل مفهومی تدوینشده، از تحلیل عاملی تأییدی (CFA) با استفاده از نرمافزار AMOS بهره گرفته شد. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران، مدرسان و کارشناسان مراکز آموزش عالی برگزارکننده دورههای MBA و DBA بود. نمونهگیری به روش در دسترس انجام گرفت و در مجموع 188 پرسشنامه تکمیل و وارد تحلیل شد. نتایج تحلیلها نشان داد که مدل نهایی از برازش مطلوبی برخوردار است و متغیرهای شناساییشده نقش مؤثری در ارتقای مزیت رقابتی ایفا میکنند. این مدل میتواند مبنایی برای تصمیمگیریهای راهبردی در مراکز آموزش کاربردی باشد.
